Als kind wilde Femke brandweerman worden. Of het leger in. Maar al snel kreeg ze te horen dat dat niks voor haar was. Uiteindelijk belandde ze in de zorg, waar ze 22 jaar zou blijven. Tot haar lichaam op de rem trapte en ze niet anders kon dan opnieuw naar haar leven en werk kijken.
Ze verhuisde met haar gezin naar Zweden en begon steeds meer te leven naar wat voor haar goed voelde. Die zoektocht bracht haar terug bij iets wat ze als kind juist had leren onderdrukken: haar gevoeligheid. Lees je mee met haar bijzondere verhaal?
Brandweerman worden was ‘niks voor een meisje’
In groep 7 deed Femke een beroepentest. De uitkomst? Brandweerman. Dat leek haar ook wel wat. Ze hield van actie en wilde graag mensen helpen. Ook het leger trok haar lange tijd. “Maar dat werd er eigenlijk heel snel door leraren uitgestampt bij mij. Want deze beroepen pasten niet bij een vrouw.”
Op school voelde ze zich vaak niet begrepen. Stilzitten vond ze moeilijk. “Ik was heel onrustig. Ik moest stilzitten, opletten en luisteren. En dat kon ik niet.” Zelf denkt ze dat dit te maken had met haar gevoeligheid. Van jongs af aan hoorde, zag, voelde en rook ze dingen die anderen niet waarnamen.
“Niemand leerde mij om met alles wat ik hoorde, zag, rook en voelde om te gaan.”
Achteraf heeft ze het gevoel dat die kant van haar er langzaam werd ‘uitgedrild’. Daarnaast werd er al vroeg voor haar ingevuld welk beroep dan wél bij haar zou passen. Omdat ze op speciaal onderwijs zat, werd ze vooral richting praktisch werk gestuurd. “Ga jij maar de praktijk in. Ga jij maar met je handen werken.”
‘Iedereen beweerde dat het goed voor mij was om de zorg in te gaan’
Haar moeder werkte in de zorg, waardoor leraren en ook haar moeder dachten dat dat wel iets voor haar zou zijn. Uiteindelijk ging ze daarin mee. “Iedereen beweerde dat dat goed voor mij was. Dus ik dacht: nou ja, dat zal dan gewoon goed zijn voor mij. Ik wist zelf ook helemaal niet wat ik wilde.”
Ze begon haar zorgopleiding op niveau 1. Een opleiding waar twee jaar voor stond, rondde ze binnen een half jaar af. “Ze schatten mij gewoon veel lager in. Ik kwam heel verlegen over, dus dan dachten mensen al snel: dat is een bleu meisje, die moet nog veel leren. Terwijl ik vanbinnen veel meer wist dan mensen dachten.”
Via een stage kwam ze terecht in een verzorgingstehuis, waar ze een baan aangeboden kreeg. En hoewel ze nooit heel bewust voor de zorg had gekozen, ontdekte ze daar wel iets belangrijks.
Werken met mensen bleek haar goed te passen
Ze werkte eerst met ouderen en later met mensen met dementie. Het contact met de bewoners lag haar goed. Ze had veel geduld, luisterde graag naar hun verhalen en vond het belangrijk om ze met respect te behandelen.
“Ik was altijd heel geduldig met ze. Ik had veel respect voor ze. We hadden altijd hele leuke gesprekken over vroeger, over hoe hun leven was.”
In de zorg merkte ze ook voor het eerst wat haar gevoeligheid voor andere mensen kon betekenen. Ze kreeg regelmatig te horen dat bewoners opvallend rustig waren nadat zij had gewerkt. En na haar avonddiensten sliepen ze soms zelfs de hele nacht door.
“Dan dacht ik: ik heb toch wel iets goeds gedaan.”
Maar dat had ook een keerzijde. Want waar de bewoners na haar diensten rustig waren, kwam zij vaak uitgeput thuis.
‘Ik kon echt helemaal niks meer na een dag werken’
Haar moeder zag al langer hoe gevoelig ze was voor de energie van anderen. “Mijn moeder heeft altijd tegen mij gezegd: jij hebt helende handen.” Tegelijkertijd waarschuwde ze haar: “Ze tappen energie bij jou af. Je moet je daartegen beschermen.” Daarom volgde ze op haar twaalfde al een cursus Reiki.
Maar dat beschermen lukte lang niet altijd. “Ik kon echt helemaal niks meer na een dag werken.” En naarmate de jaren verstreken, begon het werk alleen maar meer energie te kosten.
Het werk was altijd een race tegen de klok. Tussen zeven en tien uur ‘s ochtends moest een bepaald aantal bewoners aangekleed en verzorgd zijn. Kwam daar een douchebeurt bij, dan moest die zo snel mogelijk. Later kwam er ook steeds meer administratie bij. Medicijnen, eten, drinken: alles moest worden vastgelegd.
“Je bent dan alleen maar met de tijd bezig en met dat stemmetje in je achterhoofd: sneller werken.” Dat botste met de aandacht die ze juist aan mensen wilde geven. “Ik kreeg altijd als commentaar: je bent veel te lang bezig met die mensen.”
“Ik wilde gewoon dat de bewoners zich nog even mens voelden. Dat ze zich nog even volwassen voelden. Dat brak mijn hart.”
Een akkefietje over een bloeddrukmeter was de druppel
In 2020 begon ze op een nieuwe plek in de zorg. Twee weken later kreeg ze via haar werk corona. Ze werd langdurig ziek. “Toen ik ziek werd, begon ik pas echt te beseffen: ik moet stoppen in de zorg. Ik moet iets anders gaan doen, maar ik weet niet wat.”
Toch werkte ze uiteindelijk nog twee jaar door. Ondertussen werd het werk door haar ziekte alleen maar zwaarder. In 2022 kwam het moment waarop ze wist: nu is het echt klaar. De aanleiding was iets ogenschijnlijk kleins: een bloeddrukmeter.
Ze wilde de bloeddruk van een bewoner meten, iets wat ze al jaren deed. Maar een collega hield haar tegen omdat die handeling volgens haar diploma niet was toegestaan.
“Dat heeft mij toen zo getriggerd: het woordje diploma.”
Opnieuw waren het anderen die op basis van regels voor haar bepaalden wat wel en niet kon, in plaats van te kijken naar de persoon zelf. “Dat was voor mij de druppel. Ik dacht: ik kan niet meer doen wat een ander van mij verwacht.”
‘In die twee weken werd mijn ziekte dubbel zo erg’
Na 22 jaar in de zorg besloot ze het over een andere boeg te gooien. Ze vond werk bij een stoffenwinkel. Dat leek haar wel wat.
“Ik heb het twee weken volgehouden. In die twee weken werd mijn ziekte dubbel zo erg. Dat loopje naar het station kon ik dromen. Maar ineens wist ik gewoon niet meer hoe ik terug moest komen. Ik was zo gedesoriënteerd.”
Ze ging terug naar de stoffenwinkel en vertelde dat ze ziek uit dienst moest gaan. “Ik vond het echt verschrikkelijk dat ik dat moest doen. En ik vond het heel moeilijk voor die werkgever.”
Lange tijd voelde ze zich daar schuldig over, terwijl ze deze situatie zelf natuurlijk ook niet had gekozen. Pas later lukte het haar om zich erbij neer te leggen.
Een andere manier om iets voor mensen te betekenen
Dit jaar kreeg ze, zes jaar nadat ze ziek werd, te horen dat ze een WIA-uitkering krijgt. Dat nieuws bracht gemengde gevoelens met zich mee. Aan de ene kant is ze opgelucht dat er weer inkomen binnenkomt. Aan de andere kant voelt ze zich nog erg beperkt, waardoor ze niet altijd kan doen wat ze zou willen.
Binnen die beperkingen voelt ze wel steeds duidelijker wat bij haar past. Ze kwam uit bij iets wat als een rode draad door haar leven loopt: haar gevoeligheid. Ze deed jarenlang orakelreadings en er kwamen dan ook altijd dingen door.
“Ik kreeg altijd reacties van: ik heb tranen in mijn ogen, hoe kan je dit weten? Dat heb ik nog nooit iemand verteld.”
Ook verdiepte ze zich in de Akasha-kronieken. Zelf omschrijft ze die als een soort universele bibliotheek met informatie over alles wat ooit is gebeurd en gezegd. “Alles is er opgeslagen. Alles wat jij nog zou kunnen of willen leren, maar ook trauma’s, karma’s. Echt alles.”
“Bij mij is die kennis van Akasha echt natuurlijk. Ik heb er altijd toegang toe gehad. Blijkbaar heb ik dat lijntje gewoon al, maar ik weet zeker dat iedereen dat heeft. Alleen, je moet ervoor openstaan. En dat wil ik mensen gaan leren!”
Inmiddels heeft ze haar eerste cursus over de Akasha-kronieken gelanceerd: Journey to Your Own Akasha.
‘Het kan anders. Er zijn andere mogelijkheden’
Hoe haar pad verder loopt, weet ze nog niet precies. Wel weet ze inmiddels dat ze niet meer wil leven volgens een pad dat een ander voor haar uitstippelt. Een grote stap zette ze twee jaar geleden, toen ze de droom volgde om met haar gezin naar Zweden te verhuizen.
“Ik heb toen besloten om te vertrekken uit Nederland en te doen wat ik wil. Ik heb moeten leren dat je niet dat strakke pad hoeft te volgen wat men van jou verwacht.”
Die boodschap probeert ze ook aan haar kinderen mee te geven. Vooral in haar dochter herkent ze veel van wat ze zelf vroeger heeft meegemaakt. “Dat stukje wat ik miste, probeer ik haar nu wel te geven. Ik praat veel met haar en zeg: het kan anders. Er zijn andere mogelijkheden.”
Als ze terugkijkt, ziet ze ook iets positiefs in het pad dat ze heeft afgelegd. “Ik was eerst heel erg boos. Op mezelf, op het systeem, op de wereld. Boos op alles. Maar uiteindelijk ben ik wel heel blij dat ik deze dingen heb meegemaakt.”
“Het is goed dat je bepaalde dingen meemaakt, leuk en niet leuk. Het is nodig om te ontdekken wat je dan eigenlijk wel wilt.”
Wil je Femke blijven volgen? Op haar Instagram deelt ze veel over zielsgericht werk. Onlangs lanceerde ze de cursus Journey to Your Own Akasha, waarin ze anderen leert om zelf met de kronieken te werken. Ik wens haar daar veel geluk en succes mee!