Ze stonden stil.
Lang.
Als wachters in een gesloten cirkel.
Maar nu beweegt er iets.
Een trilling. Een verschuiving.
Een ritme dat niet van buiten komt.
De poorten bewegen
Vijf poorten.
Niet als knoppen.
Niet als keuzes.
Maar als rituele doorgangen, elk met een eigen gloed, een eigen richting, een eigen belofte.
Ze openen zich niet tegelijk.
Ze openen zich niet voor iedereen.
Ze bewegen wanneer jij beweegt.
Of wanneer je stilvalt.
De Parade is geen overzicht.
Het is een ceremonie.
Een halve cirkel die zich ontvouwt in lagen, in klanken, in visuele ademhaling.
Elke poort leidt naar een andere laag van Digimari:
de hoofdpoort, de bundels, de echo’s, de verleiding, de verwarring.
En samen vormen ze een ritueel dat je niet navigeert maar ondergaat.
Wie alle vijf aanraakt, hoort de Echo.
En wie de Echo volgt, komt uit bij het blog, de plek waar woorden hun eigen cirkel trekken.
De poorten bewegen.
En jij beweegt mee.
Raak ze aan.
Niet met haast, maar met aandacht.
Want alleen wie de poorten voelt, hoort wat er achter ligt.
De poorten bewegen niet in tekst, maar in beeld. Zie ze op Digimari.nl
