Het ritueel van de Stiltevlam
In het Middenwoud, waar de lucht soms trilt van haast en losse gedachten, lag een kleine open plek die de dieren "de Stiltevlam" noemden. Niet omdat er vuur brandde, maar omdat verhalen er gloeiden als ademende vonken.
De fabel
Vesper, een jonge vos met een hart dat altijd vooruit rende, had geen geduld voor woorden die niet direct iets opleverden.
Hij verzamelde, bouwde, plande, rende.
Zijn dagen waren strak als een raster, zonder cirkels om in te rusten.
Op een avond zag hij een zachte gloed tussen de bomen.
Daar zat Mirena, de oude uil, met een boek dat leek te ademen in het maanlicht.
De pagina's bewogen als bladeren in een wind die alleen zij kon horen.
"Ga zitten," zei ze, zonder op te kijken.
"Je ritme is sneller dan je ziel."
Vesper wilde weg, maar de gloed trok aan hem.
Hij ging zitten.
Mirena begon te lezen.
Haar stem was geen stem maar een stroom: warm, traag, cirkelend.
De woorden vormden patronen die leken op sterrenkaarten, echo's, herinneringen die hij nooit had gehad maar toch herkende.
De volgende avond kwam hij terug.
En daarna bracht hij anderen mee:
een muis die altijd fluisterde,
een das die nooit iets durfde vragen,
een eekhoorn die alleen maar sprong en nooit stilzat.
Samen luisterden ze.
En in dat luisteren ontstond iets dat groter was dan het verhaal zelf:
een ritueel.
Een plek waar tijd niet duwde maar droeg.
Op een nacht vroeg Vesper:
"Waarom voelt dit alsof ik thuiskom?"
Mirena sloot het boek.
"Omdat lezen je binnenwereld opent.
En voorlezen... dat opent de wereld tussen jou en de ander."
Moraal
Verhalen zijn cirkels:
wie leest, vindt zichzelf;
wie voorleest, verbindt werelden.
Wie de Stiltevlam in eigen huis wil ontsteken, hoeft alleen een verhaal te openen en een stem te delen.
En wie zoekt naar nieuwe rituele leesmomenten, puzzels of symbolische werelden, vindt misschien een eerste vonk op Digimari.nl
