Onder de huid van morgen
lezen, puzzelen en samen iets in beweging brengen
Soms ontstaat een boek uit een verhaal dat verteld wil worden.
Onder de huid van morgen
Het is geen gewoon leesboek en ook geen verzameling losse puzzels.
Het verhaal en de veertien interactieve DM-MEMTRIA-puzzels zijn volledig met elkaar verweven.
Je moet kijken, herinneren en beelden verbinden om de volgende verhaalfragmenten te openen.
Het boek is gemaakt om aandacht te vragen voor kinderen met ernstige brandwonden en voor de mensen die hen tijdens de behandeling en het herstel begeleiden.
3FM Serieuze Verzoek 2026
Door het boek te kopen ontvangt u niet alleen een uitgebreid digitaal verhaal-puzzelboek, maar helpt u ook me om gespecialiseerde brandwondenzorg voor kinderen te ondersteunen.
Een verzonnen verhaal met een werkelijke achtergrond
Liva, haar ouders Rosa en Imran, haar broertje Sam, verpleegkundige Noor en de andere personages in het boek zijn fictief.
Hun gesprekken, gedachten en belevenissen zijn voor deze serie geschreven.
Ook het ongeval, het verloop van de behandeling en de inzamelingsactiviteiten in het verhaal zijn verzonnen.
Die nadruk op fictie is belangrijk.
Het verhaal beweert niet de ervaring van één werkelijk kind of gezin na te vertellen.
Iedere brandwond, iedere behandeling en ieder herstelproces is anders.
Toch is de werkelijkheid waarnaar het boek verwijst helaas niet verzonnen.
3FM Serious Request komt in 2026 in actie voor de Nederlandse Brandwonden Stichting.
18 tot en met 24 december 2026
Lees meer over 3FM Serieuze Aanvraag 2026
Volgens 3FM wordt in Nederland vrijwel iedere dag een kind met ernstige brandwonden opgenomen in een gespecialiseerd brandwondencentrum.
Meer over het doel en de actie
De seconde waarin alles verandert
De serie begint niet onmiddellijk met het ongeval.
Eerst leer je Liva en haar omgeving kennen.
Het is een gewone dag, gevuld met vertrouwde geluiden, geuren en kleine gebeurtenissen.
Juist daardoor wordt voelbaar hoe weinig er nodig is om een leven plotseling een andere richting te geven.
In het eerste deel, De seconde die bleef,
Het verhaal blijft bewust weg van sensationele of schokkende beschrijvingen.
De aandacht gaat naar de verwarring van het moment, de eerste beslissingen, de handen die hulp bieden en de manier waarop een hulpverlener probeert rust te bewaren terwijl rondom haar alles versnelt.
Sommige gebeurtenissen kondigen zich aan. Je hoort onweer naderen, ziet een donkere lucht boven de daken en weet dat je een raam moet sluiten. Andere gebeurtenissen breken een leven binnen zonder waarschuwing. Ze verschuilen zich in een gewone middag, tussen stemmen, voetstappen en het achteloze geluid van een stoel die over de vloer schuift.
Wanneer ik later aan die dag terugdenk, herinner ik mij niet als eerste het vuur. Ik herinner mij de geuren van koffie en schoonmaakmiddel, het bleke licht dat door de ramen viel en de stemmen die nog nergens bang voor waren. Daarna kwam die ene seconde waarin alles veranderde.
Dit eerste deel bestaat uit twee hoofdstukken en twee interactieve puzzels. Het legt de basis voor alles wat daarna komt.
Onder witte lampen
Wanneer de eerste nood voorbij is, begint een ander soort onzekerheid.
Onder witte lampen verschuift
We kijken veelal mee vanuit het perspectief van Noor, een gespecialiseerde verpleegkundige.
Zij kan verbanden vasthouden, uitleg geven en naast het ziekenhuisbed blijven zitten.
Maar zij weet ook dat ze Liva's angst niet kan overnemen en haar weg niet voor haar kan afleggen.
Onder de witte lampen van het ziekenhuis krijgt tijd een ander ritme. Machines geven zachte signalen. Schoenzolen bewegen gedempt over de vloer. In de gang hangt de geur van desinfectiemiddel, vermengd met lauwe koffie en eten dat onaangeroerd op een dienblad blijft staan. Buiten wordt het avond en daarna opnieuw ochtend, maar binnen bepalen controles, behandelingen en gesprekken het verloop van de dag.
Herstel laat zich niet bevelen. Het beweegt vooruit, aarzelt, keert soms terug en begint dan opnieuw.
Dit tweede boek bevat drie hoofdstukken en drie puzzels.
Je ontdekt dat herstel niet alleen gaat over wat aan de buitenkant zichtbaar is.
Ook vertrouwen, zelfbeeld, angst en het opnieuw leren luisteren naar het eigen lichaam krijgen een plaats.
De wereld buiten
Ontslag uit het ziekenhuis klinkt als een voltooiing, maar is dat zelden.
De wereld buiten
De schuifdeuren van het ziekenhuis openen zich geruisloos. Buiten ruikt de lucht naar regen, uitlaatgassen en natte stenen. Na weken van gefilterde ziekenhuislucht voelt iedere geur onverwacht sterk. Er klinkt verkeer, iemand lacht aan de overkant en een fietser belt omdat er een auto in de weg staat. De wereld is doorgegaan. Alleen voor Liva voelt zij tegelijk bekend en volledig veranderd.
Naar huis gaan klinkt als een einde, maar is in werkelijkheid een nieuw begin.
In vier hoofdstukken en vier puzzels volgen we haar revalidatie, de terugkeer naar huis, het opnieuw deelnemen aan het gewone leven en het vinden van woorden wanneer anderen te dichtbij komen.
Niet ieder goedbedoeld gebaar helpt.
Niet iedere vraag hoeft te worden beantwoord.
Liva moet zelf ontdekken wat zij wil delen en waar haar grenzen liggen.
Licht achter glas
In het vierde en laatste boek groeit Liva's persoonlijke ervaring voorzichtig uit tot maatschappelijke betrokkenheid.
Op de radio hoort zij over Serious Request en over de actie voor kinderen met ernstige brandwonden. Daardoor ontstaat een vraag: kan zij iets bijdragen zonder dat haar verhaal bezit van anderen wordt?
Licht achter glas
Het gaat over zelf kiezen.
Liva bepaalt wat zij vertelt, wat van haar blijft en wanneer zij wil stoppen.
Haar ervaring hoeft geen bestemming te krijgen, maar kan wel een aanleiding worden om samen iets te veranderen.
Een persoonlijke ervaring wordt niet vanzelf een openbaar verhaal. Tussen beleven en vertellen ligt een grens die alleen degene om wie het gaat werkelijk kan bepalen. Wat Liva is overkomen, behoort in de eerste plaats aan haar toe — niet aan een ziekenhuis, niet aan een inzamelingsactie en ook niet aan de mensen die geraakt worden wanneer zij haar verhaal horen.
Toch begint er iets te bewegen wanneer op de radio wordt gesproken over Serious Request en de aandacht voor mensen met brandwonden.
Dit slotdeel bevat vijf hoofdstukken en vijf puzzels.
De kring rond Liva wordt steeds groter:
van kind naar gezin,
van gezin naar hulpverleners en onderzoekers
en uiteindelijk naar een samenleving die besluit niet weg te kijken.
Veertien puzzels en zeventig verhaalfragmenten
Veertien DM-MEMTRIA puzzels
Iedere puzzel bestaat uit vijftien gesloten beeldkaarten.
Daaronder bevinden zich vijf verschillende afbeeldingen, die ieder driemaal voorkomen.
Je draait steeds drie kaarten om en probeert de drie identieke beelden bij elkaar te vinden.
Bij een juist gevonden drietal wordt onmiddellijk het bijbehorende verhaalfragment geopend.
Zijn de drie beelden niet gelijk, dan draaien de kaarten terug en moet je onthouden waar ze lagen.
Iedere puzzel ontsluit zo vijf verhaalfragmenten.
Zeventig speelbare verhaalfragmenten
Het gaat daarbij niet om snelheid of om winnen.
DM-MEMTRIA nodigt uit tot aandachtig kijken, rustig lezen en bewust beleven.
De puzzels onderbreken het verhaal niet, maar brengen het juist stap voor stap dichterbij.
Eén aankoop, twee vormen van betrokkenheid
Met de aankoop krijgt u een digitaal vormgegeven boek met het gezamenlijke voorwoord, de proloog, de speluitleg, de vier boekintroducties en de afsluiting.
Vanuit het document opent u de vier interactieve TEXIVUM-boeken.
De puzzelboeken worden in de internetbrowser gespeeld.
U koopt daarmee een verhaalervaring van vier opeenvolgende boeken, veertien puzzels en zeventig verhaalfragmenten.
Tegelijk draagt u bij aan een actie die betere zorg voor kinderen met ernstige brandwonden mogelijk wil maken.
De volledige verkoopopbrengst, wordt aan de actie afgedragen.
Door het boek te kopen geeft u dus niet alleen uzelf of iemand anders een bijzonder verhaal-puzzelboek. U helpt ook me om aandacht om te zetten in daadwerkelijke steun.
Van geraakt worden naar handelen
Een verhaal kan een ongeval niet voorkomen en een puzzel kan geen wond genezen.
Maar een verhaal kan ons wel laten stilstaan bij wat anders gemakkelijk buiten beeld blijft.
Het kan duidelijk maken dat herstel niet eindigt bij ontslag uit het ziekenhuis en dat achter iedere patiënt een gezin, een zorgteam en een toekomst staan.
Daarom eindigt Onder de huid van morgen
Het eindigt met een uitnodiging.
Kijk aandachtig.
Luister zonder oordeel.
Geef mensen ruimte om hun eigen verhaal te vertellen.
Ondersteun onderzoek en gespecialiseerde zorg.
En laat betrokkenheid niet ophouden bij geraakt worden.
Misschien is dat wat hoop werkelijk betekent: niet de belofte dat alles weer wordt zoals vroeger, maar het vertrouwen dat aandacht nieuwe ruimte kan openen.
De laatste bladzijde sluit daarom het verhaal niet af. Zij geeft het door.
