Instagram en ik… we hebben een ingewikkelde relatie. Ik hou van creëren: van het kneden van gips voor mijn wandsculpturen, van schrijven, van het vormen van gedachten in taal, en van rijtjes stampen om Arabisch te leren. In die momenten van alleen-zijn voel ik het echt stromen; het lijkt iets dat eruit móet, iets dat gezien wil worden.
Maar zodra ik iets op Instagram zet, verandert het ritme. Er moet bereik zijn. Engagement. Groei. En dat is niet wat er gezien wil worden. Toen las ik deze zin:
"Ook als niemand je werk ziet, is het waardevol, omdat jij jezelf laat zien."
Die woorden bleven hangen. Want erkenning zoeken put uit. Het trekt je telkens weg van jezelf, richting de meningen van anderen. Maar het maken, echt maken, brengt je terug. Daar vertraagt de tijd. Daar bouw je iets dat blijft, ook als niemand kijkt.
Soms denk ik: misschien moet ik iets pakkends maken, iets dat schokt of “werkt”. En ja, dan wordt het bekeken. Maar voelt het goed? Nee. Het echte werk is iets anders. Het is de tijd die ik liever stop in het kneden van sculpturen, in woorden die ergens over gaan, in Arabisch leren, wandelen of in de tuin werken. Het is de plezierige overgave aan wat ik maak, los van likes en views.
Dus dat is mijn nieuwe maatstaf: Niet hoeveel mensen iets zien, maar wat ik graag wil delen, wat ik heb gemaakt of geschreven, zodat het uit mij is, zonder trucjes of strategie. En als er dan ook maar één iemand er iets aan heeft, dan is dat genoeg. Geen bereik, maar verbinding. Als je jezelf de erkenning al hebt gegeven tijdens het proces van maken, dan is het genoeg, en dat is alles wat je van buitenaf krijgt mooi meegenomen.
Zoals iemand ooit zei:
"De bloem bloeit in stilte,
de rivier stroomt zonder applaus.
Toch blijft de wereld rijker door hun bestaan."
Misschien is dat uiteindelijk de enige erkenning die telt, de stilte die je ervaart wanneer je iets maakt, wat vanuit jezelf komt!