Hartje Amsterdam. Dertig graden. Precies op het moment dat de zon zijn hoogste punt bereikt, sjouw ik met een immens werk van 1 meter 80 door de stad. Een paar uur eerder zat ik nog op een terras met een ‘gezonde, natuurlijke’ limonade. Mensen kijken, ontspannen. En nu? Nu was ik vooral boos op mezelf. Boos dat ik weer eens ergens mee stopte. Dat sjouwen kostte iets meer energie dan gedacht.
Mijn werk mocht hangen in de Appie Gallery, en eerlijk: het hing daar prachtig, maar wie daar exposeert, staat ook één dag per maand zelf in de galerie. Ik had er zo’n zin in: onder de mensen, midden in Amsterdam. En omdat mijn gezondheid de laatste tijd zoveel beter ging, fysiek en mentaal, ondanks MCAS, dacht ik dat ik het wel aan zou kunnen.
Maar de realiteit bleek anders. Het kostte me dagen om bij te komen van die ene dag galerie, van alle prikkels, het reizen met het ov, de drukte eromheen. Te veel. Met pijn in mijn hart heb ik besloten te stoppen. En dus stond ik daar, in de hitte, met een steekkar, mijn werk weer naar huis te vervoeren. Een uitdaging, maar gelukt. Het hangt nu weer prachtig bij mij aan de muur.
De afgelopen weken ben ik pas op de plaats gaan maken. In stilte nadenken: wat wil ik eigenlijk écht? En terwijl ik ook de werken ophaalde die in de Injectable Kliniek hingen, werd het me weer helder. Ik wil terug naar mijn oude plan: mijn huis openen als galerie, één weekend, op 8 en 9 november. Iedereen is welkom, ook als je niets komt kopen. Want wat ik verkoop, gebruik ik om een andere droom waar te maken: een maand wonen in het buitenland.
Ondertussen namen we ook afscheid van Taallum, ons avontuur met online Arabisch leren. Mijn gezondheid is gewoon te onvoorspelbaar om me vast te zetten in schema’s. De volledige cursus blijft bestaan, voor een kleine prijs via dit platform.
Ik heb de afgelopen maanden geprobeerd me te dwingen in een ‘normaal’ regime. Maar dat werkt niet. Mijn creativiteit komt in vlagen. De ene keer wil ik schrijven, de andere keer creëren met mijn handen. Dus laat ik het maar komen zoals het komt.
Want misschien is dat wel de kern: niet blijven vechten tegen wat niet lukt, maar ruimte maken voor wat wél lukt. Zelfs als dat begint met een loodzwaar schilderij op een steekkar, in de brandende zon, hartje Amsterdam.
