Het houdt niet op met de pruimen
Er hangen er wel duizend aan de takken en je hoeft er maar een een beetje aan te raken of er vallen er twintig op de grond.
We rapen ze op, mijn nichtje en ik, en doen ze in grote emmers.
Ze is acht en bij me aan het logeren.
We wassen de pruimen, wegen ze af en doen ze in stevige plastic zakken. Brengen een bezoekje aan de plaatselijke supermarkt om te kijken wat pruimen eigenlijk in de winkel kosten en bepalen onze eigen prijs.
We zetten een tafel bij de ingang van de tuin, maken een reclamebord en een kassa, stallen de pruimen uit en spelen winkeltje.
We krijgen nog echt klanten ook
Na twee dagen pruimen verkopen hebben we er weer genoeg van.
We tellen ons geld en stappen op de fiets.
We gaan een ijsje eten.
Een paar kilometer verderop zit de beste ijsmaker van het land dus dat komt prima uit.
Het is zomer.
De zon schijnt.
Dik tevreden zitten we met ons ijsje op een bankje in de zon.
We kijken uit op een nogal griezelig huis.
-Wie woont daar? vraagt mijn nichtje.
-De heks denk ik, zeg ik.
We zijn in Oudewater tenslotte, het kan best
-Is het een slechte heks? vraagt mijn nichtje.
-Ik denk het niet.
Ik vertel over het deurtje tussen het steegje en de straat wat we zien, waar ze altijd doorheen sluipt, ’s nachts vooral, omdat ze dan met haar katten op stap gaat.
Dat ze samen in de lente tussen de paardenbloemen in het park dansen.
Dat ze wilde bosui teelt en vroeger paarse paarden fokte.
Ik zet mijn sprookjesvertelstem op en maak het verhaal een beetje griezelig en spannend. Ik maak de hek ook een beetje lief. Kan best, ze hebben hier al zo’n slechte reputatie.
-Hoe heet ze eigenlijk? vraagt mijn nichtje.
-Ik weet het niet. Hmm... Hoe zou ze kunnen heten?
-Hoezo weet je het niet?
Ze kijkt me met grote ogen aan.
-Je weet alles van haar maar je weet niet hoe ze heet?
-Nee joh, dit verzin ik toch allemaal maar?
Het is toch een verhaaltje?
-Oh dus je lult gewoon maar wat?
Teleurgesteld laat ze zich van het bankje glijden.
Geen fantasieverhaaltjes voor mijn nichtje.
Comments ()