Op 19 augustus jl. schreef ik een post over creatieve flow.
Over het gevoel dat er van alles door me heen wil. Woorden, ideeën, plannen. Alsof iets in beweging is gekomen en ik het alleen maar hoef te volgen.
Tegelijkertijd gebeurde er iets anders.
Het leven leek me juist uit te nodigen om te vertragen.
Niet alles hoeft meteen een antwoord te krijgen. Niet iedere vraag vraagt om een beslissing.
Soms is het enige wat nodig is: stil worden en luisteren.
Naar mijn lichaam. Naar wat er werkelijk speelt. Naar dat zachte stemmetje dat vaak allang weet wat goed is, voordat mijn hoofd er een mening over heeft.
Ik hoef niet meer overal achteraan. Ik mag ook ontvangen.
Gewoon zijn
Deze week werd ik onverwacht verrast door mijn zusje en moeder met een ticket voor Ladies Night in Amsterdam.
Mijn eerste reactie was een volmondig ja.
Niet omdat ik iets wilde ontvluchten. Juist omdat mijn lichaam al een tijdje duidelijk maakte dat het tijd was om onder de mensen te zijn.
Lachen. Dansen. Praten. Genieten.
En dus ging ik.
Ik danste, praatte met mensen, lachte en genoot.
En ik dacht:
Misschien is bewust leven niet alleen naar binnen keren.
Soms moet je voelen.
En soms moet je gewoon de muziek harder zetten en dansen.
Beide kunnen waar zijn.
Het verlangen naar liefde
Op de terugweg naar Venlo kwam er iets anders naar boven.
Gemis.
Het verlangen naar een liefdespartner.
Niet omdat mijn leven zonder iemand niet compleet zou zijn. Ik kan goed alleen zijn.
Maar ik verlang wel naar intimiteit, aanraking, samenzijn en iemand met wie ik het leven kan delen.
En dat mag er zijn.
We hebben onszelf zo geleerd om onafhankelijk en sterk te zijn, dat we soms vergeten dat verlangen naar liefde geen zwakte is.
Je kunt van jezelf houden en tegelijkertijd verlangen naar iemand naast je.
De vraag is misschien niet:
Hoe kom ik van dit verlangen af?
Maar:
Wat vertelt dit verlangen mij?
Voor mij is het antwoord simpel:
Liefde is belangrijk voor mij.
Zakken in mijn vrouwelijke energie
En misschien is dat ook waarom ik voel dat ik nu iets anders mag leren.
Ik wil meer zakken in mijn vrouwelijke energie.
Niet omdat ik mezelf moet veranderen om een man aan te trekken.
Maar omdat ik merk dat ik jarenlang veel heb gedragen.
Geregeld.
Gepland.
Opgelost.
Sterk geweest.
Ik ben gewend om te doen.
Nu wil ik meer leren ontvangen.
Dat betekent voor mij heel concreet:
Vertragen.
Mezelf meenemen op een solo date.
Mezelf trakteren.
Me vrouwelijk kleden omdat ik me daar mooi en goed in voel.
Niet altijd alles zelf doen.
En soms om hulp vragen.
Niet omdat ik het niet kan.
Maar omdat ik niet alles alleen hóéf te kunnen.
Misschien is dat voor mij wel vrouwelijke energie:
niet minder krachtig worden, maar ontdekken dat kracht ook zacht kan zijn.
Dat ik niet altijd degene hoef te zijn die geeft.
Dat ik ook mag ontvangen.
Liefde begint bij jezelf
Het verlangen naar liefde zie ik ook vaak terug in mijn werk met vrouwen.
We vragen ons snel af:
Hoe trek ik een partner aan?
Maar misschien is een interessantere vraag:
- Hoe ontmoet je jezelf?
- Wat laat je toe?
- Waar verlaat je jezelf?
- Waar zeg je ja terwijl je nee bedoelt?
- Wat geef je aan anderen, maar nauwelijks aan jezelf?
Een partner is geen beloning voor hoe goed je aan jezelf hebt gewerkt.
Zo werkt liefde niet.
Soms ontmoet je iemand die bij je past.
Soms iemand die helemaal niet bij je past.
En soms ontmoet je niemand, terwijl je daar ontzettend naar verlangt.
Het leven laat zich niet volledig plannen.
Maar je kunt wel leren om jezelf niet kwijt te raken in het wachten op iemand anders.
Daar begint voor mij liefde.
The Poetry of Love
Misschien is dat ook waarom ik ben gaan schrijven.
The Poetry of Love ontstond vanuit het verlangen om woorden te geven aan dingen die zich niet altijd logisch laten uitleggen.
Liefde.
Verlangen.
Verlies.
Rouw.
Pijn.
Vreugde.
Vrijheid.
Sommige dingen moet je eerst voelen voordat je ze kunt begrijpen.
Poëzie geeft daar ruimte voor.
Niet om de werkelijkheid mooier te maken.
Maar om haar onder ogen te komen.
Misschien mag ik gewoon vertragen
We zijn goed geworden in doorgaan.
Regelen.
Zorgen.
Presteren.
Geven.
Sterk zijn.
Maar ontvangen?
Dat kan ongemakkelijk voelen.
Want ontvangen betekent dat je niet alles zelf hoeft te dragen.
Dat je hulp mag aannemen.
Dat je plezier niet eerst hoeft te verdienen.
Dat je liefde mag ontvangen zonder jezelf kleiner te maken.
Misschien is vertragen daarom niet het tegenovergestelde van vooruitgaan.
Misschien is vertragen een manier om weer te voelen waar je eigenlijk naartoe wilt.
En misschien betekent dat voor mij nu:
zakken.
Uit mijn hoofd.
Uit de constante beweging.
In mijn lichaam.
In mijn vrouw-zijn.
Mezelf meenemen op een solo date.
Een mooie jurk aantrekken.
Hulp vragen.
Ontvangen.
Genieten.
Ruimte maken voor liefde.
Niet vanuit tekort.
Maar vanuit verlangen.
Ik hoef niet harder te zoeken.
Ik mag zachter worden.
En misschien is dat voor nu genoeg.
Reacties ()