Książka łzami pisana +3 bonusy

„Książka łzami pisana” – emocjonalny poradnik dla rodziców, którzy próbują ogarnąć się po diagnozie autyzmu.

To nie jest zwykły poradnik.

To książka, którą się czuje – każdą stroną, każdym zdaniem, każdą łzą.

Dla tych, którzy usłyszeli słowo „autyzm” i świat na chwilę się zatrzymał.

Dla tych, którzy próbują zrozumieć, zaakceptować i dalej żyć – mimo strachu, chaosu i bólu.

Autorka, Marlena Jedlińska – psycholog i mama dziecka w spektrum autyzmu,

prowadzi Cię przez najtrudniejsze emocje po diagnozie:

szok, bunt, żal, bezsilność i samotność.

Pokazuje, jak krok po kroku odzyskać spokój, sens i poczucie wpływu.

Bez ściemy, bez terapii w pastelowych filtrach – za to z prawdą, doświadczeniem i czułością.

Znajdziesz tu:

✔️ ćwiczenia, które naprawdę pomagają rozładować napięcie i poczuć ulgę

✔️ słowa, które trafiają prosto w serce i przynoszą ukojenie

✔️ historie rodziców, którzy przeszli przez diagnozę i znaleźli w sobie siłę

✔️ wsparcie dla matek, ojców i rodzin, które próbują odbudować siebie po burzy

Ta książka nie jest o autyzmie – jest o Tobie.

O rodzicu, który każdego dnia daje z siebie więcej, niż ma.

O człowieku, który się nie poddał – nawet wtedy, gdy nie widział już sensu.

„Książka łzami pisana” pomoże Ci:

💧 zrozumieć swoje emocje po diagnozie,

💧 nauczyć się odpuszczać i akceptować,

💧 odnaleźć siłę w codzienności,

💧 zobaczyć, że naprawdę nie jesteś sam/a.

To połączenie psychologii, szczerości i miłości rodzica, który przeszedł przez piekło i wrócił z nadzieją.

Dla kogo:

dla rodziców dzieci z autyzmem,

dla matek i ojców po diagnozie,

dla tych, którzy chcą zrozumieć emocjonalną stronę spektrum.

Do książki są dodatkowe 3 bonusy:

BONUS 1: Czy to już czas na leki?

Bonus dla rodziców, którzy chcą zrozumieć, zanim zdecydują

BONUS 2: Małe spojrzenia, wielkie zmiany.

Ćwiczenia, które pomagają budować relację i kontakt wzrokowy z dzieckiem.

BONUS 3: Żeby nie zwariować (i odzyskać siebie)

miniporadnik dla mam, które robią więcej, niż ktokolwiek widzi.

Książka łzami pisana –

bo czasem, żeby się uleczyć, trzeba pozwolić sobie zapłakać.

I dopiero wtedy zaczyna się prawdziwe „ogarnianie się po diagnozie”.