37 Grad: Schon immer anders gefühlt - Karin lebt mit Autismus

26 jaar lang wist Karin dat ze anders was, maar niet waarom. Pas in het voorjaar van 2016, als ze een documentaire over drie volwassen autistische mensen ziet, herkent ze zichzelf: “Dat ben ik toch!”

Ze begint onderzoek te doen, luistert naar podcasts, leest vakliteratuur en vult online screeningsvragenlijsten in. Meer dan een jaar wacht Karin op een diagnostisch onderzoek. In mei 2018 wordt haar vermoeden bevestigd: “Ik ben autistisch.”

Autisme is een neurologische ontwikkelingsstoornis. Het gaat gepaard met moeilijkheden in de communicatie, een sterke behoefte aan routines en vaak ook met specifieke interesses.

Voor Karin betekent de diagnose ook de officiële erkenning van een ernstige beperking. Ze krijgt ondersteuning in het dagelijks leven.

Bepaalde situaties veroorzaken bij Karin stress: wanneer bijvoorbeeld de trein niet komt, begint ze te zweten, raakt ze gespannen en ervaart ze druk op de borst en hartkloppingen. Soms, zo vertelt ze, leidt dit tot een zogenaamde “shutdown”. Te veel gedachten en prikkels tegelijk zorgen ervoor dat ze niet meer kan handelen. Ook alledaagse dingen, zoals boodschappen doen, kunnen voor Karin moeilijk zijn. Te veel prikkels, moeten kiezen tussen producten en sociale interacties kunnen haar overweldigen.

Om aan het sociale leven deel te nemen, heeft ze verschillende strategieën ontwikkeld. Eén daarvan is het zogenaamde “masking”: het nadoen van sociaal gewenst gedrag om zo normaal mogelijk over te komen. Ze leert dit door anderen te observeren. Juist deze aangeleerde vaardigheid zorgt er echter voor dat mensen haar autisme vaak in twijfel trekken. Zinnen als “Je kunt toch helemaal niet autistisch zijn?” hoort ze regelmatig. In zulke situaties probeert Karin zich verder te ontwikkelen en stap voor stap haar eigen weg te gaan.