Szlak na zachód
Pomysł był trafny. Okręt dobrano źle.
Genua, 1291. Wszystko, co wytwarzają Indie, trafia na zachód z rąk do rąk, a każdy pośrednik bierze swoją dolę. Ugolino Vivaldi, kupiec, który potrafi ocenić ciężar ładunku po tym, jak niosą go tragarze, zamierza ominąć pośredników drogą morską. Wypłynie przez Cieśninę, ruszy na południe wzdłuż wybrzeży Afryki, a pierwszy kadłub, który wpłynie, nie zapłaci nic nikomu.
Otrzymuje dwie galery, najlepsze okręty budowane w Genui: szybkie, niezależne od wiatru, zdolne przybić dziobem do każdej plaży. Ale na każdej sto pięćdziesiąt ludzi wiosłuje w południowym słońcu. Tylu spragnionych nie zdoła napoić żadna galera. Co kilka dni trzeba zawijać po wodę i napełniać beczki, a wybrzeże wciąż ciągnie się na południe.
Roczniki Genui śledzą ich losy tylko do przylądka Gozora.
Księgi okrętu prowadzą opowieść dalej.
Alessandro Catorcini pisze literacką prozę historyczną po angielsku i w ojczystym języku włoskim. Mieszka na północno-zachodnim wybrzeżu Pacyfiku w Stanach Zjednoczonych. Wywodzi się z genueńskiego rodu Vivaldich. Tę powieść napisał z ciekawości, jaką wzbudziła w nim wyprawa, i z pragnienia opowiedzenia jej historii.