Όταν η προετοιμασία γίνεται παγίδα και πώς σταμάτησα να κοροϊδεύω τον εαυτό μου βλέποντας “παραγωγικά” βίντεο.
Αν έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να περνά ώρες βλέποντας βίντεο για παραγωγικότητα, οργάνωση, στόχους, “πώς να βάλεις τη ζωή σου σε τάξη” και στο τέλος της ημέρας να μην έχεις κάνει τίποτα από αυτά που υποτίθεται ότι οργάνωνες, δεν είσαι μόνη.
Και δεν είσαι ούτε τεμπέλα, ούτε ασυνεπής.
Είσαι άνθρωπος. Και ο εγκέφαλός σου κάνει ακριβώς αυτό για το οποίο έχει εξελιχθεί.
Ξέρεις το μοτίβο.
Έχεις μια ιδέα. Καλή ιδέα!
Αρχίζεις να τη σκέφτεσαι σοβαρά.
Κάνεις έρευνα. Πολύ έρευνα!
Διαβάζεις άρθρα. Βλέπεις βίντεο. Ακούς podcasts.
Μιλάς γι’ αυτήν σε φίλους, γνωστούς, συνεργάτες.
Ζητάς γνώμες. Ζητάς επιβεβαίωση.
Και κάπου εκεί… σταματάς.
Όχι επειδή δεν σου αρέσει πια.
Αλλά επειδή κάτι λείπει.
Περιμένεις κάποιον να σου πει:
«Ναι. Τώρα είσαι έτοιμη. Προχώρα».
Μέχρι τότε… δεν γίνεται τίποτα.
Το πρόβλημα δεν είναι η προετοιμασία.
Το πρόβλημα δεν είναι η μάθηση.
Το πρόβλημα είναι ότι η προετοιμασία και η συζήτηση μετατρέπονται σε μια εξαιρετικά καλοφτιαγμένη μορφή αναβλητικότητας.
Μια αναβλητικότητα που μοιάζει παραγωγική.
Που δεν μοιάζει καθόλου με φυγή αλλά τελικά είναι.
Γιατί δεν έχεις κάνει τίποτα.
Δεν έχεις μπει σε δράση!
Κάθε συζήτηση δημιουργεί την ψευδαίσθηση προόδου, χωρίς το ρίσκο του να ξεκινήσεις πραγματικά. Χωρίς την έκθεση. Χωρίς το ενδεχόμενο να αποτύχεις.
Μπερδεύουμε την προετοιμασία με την ορμή.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί δεν κινούμαστε.
Το Κρυφό Κόστος της Αναζήτησης για Επιβεβαίωση
Η ανάγκη για επιβεβαίωση έχει πραγματικό ψυχολογικό κόστος.
Έρευνες στη νευροεπιστήμη δείχνουν ότι όταν μιλάμε σε άλλους για τους στόχους μας, ο εγκέφαλος το ερμηνεύει ως πρόοδο προς τον στόχο.
Παίρνουμε ντοπαμίνη απλώς και μόνο επειδή μιλήσαμε.
Ο εγκέφαλος δεν ξεχωρίζει πάντα το “το έκανα” από το “το είπα”.
Και αυτή είναι η παγίδα.
Παίρνεις το συναίσθημα της επιτυχίας, … χωρίς την πράξη.
Και μετά αναρωτιέσαι γιατί δεν έχεις ενέργεια να κάνεις αυτό που είπες ότι θα κάνεις.
Αντί να δοκιμάσεις την ιδέα σου στον πραγματικό κόσμο, τη δοκιμάζεις στις συζητήσεις.
Ρωτάς: «Τι πιστεύεις;» όταν θα έπρεπε να ρωτήσεις:
– Θα το αγόραζες;
– Θα το χρησιμοποιούσες;
– Θα το δοκίμαζες;
Μένεις στο “σου φαίνεται καλή ιδέα;”
Και αυτά είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα.
Όσο περισσότερο ζητάς επιβεβαίωση πριν δράσεις, τόσο περισσότερο τη χρειάζεσαι.
Σιγά-σιγά γίνεσαι κάποια που δεν μπορεί να ανέβει στη σκηνή χωρίς χειροκρότημα. Αλλά το χειροκρότημα πριν την παράσταση δεν λέει απολύτως τίποτα για το αν το έργο είναι καλό.
Η Λύση Δεν Είναι Περισσότερη Προετοιμασία
Είναι οι άτσαλη αρχή και η προθυμία να ξεκινήσεις παρέα με τον φόβο.
Οι περισσότερες μορφές αναβλητικότητας είναι κάπως έτσι:
Δεν θέλουμε να δει κανείς τη δουλειά μας αν δεν είναι “έτοιμη”.
Δεν θέλουμε να φανεί ερασιτεχνική.
Δεν θέλουμε να ρισκάρουμε να φαινόμαστε απλοί.
Αλλά η ικανότητα έρχεται μετά τη δράση. Όχι πριν.
Δεν νιώθεις έτοιμη και μετά ξεκινάς. Ξεκινάς και γίνεσαι έτοιμη.
Δεν περιμένεις να έχεις αυτοπεποίθηση. Χτίζεις αυτοπεποίθηση κάνοντας.
Η συγγραφέας δεν περιμένει να “γίνει συγγραφέας” για να γράψει. Γράφει. Μπορεί όχι τόσο καλά στην αρχή αλλά κάποια μέρα θα γράψει καλά.
Ο επιχειρηματίας δεν περιμένει να “ξέρει πώς τρέχει μια επιχείρηση”. Ξεκινά, αποτυγχάνει, αλλάζει πορεία, μαθαίνει.
Να Σου Πω Κάτι Προσωπικό
Το οποίο με έκανε να γράψω αυτό που διαβάζεις τώρα.
Έχω στα σχέδια μου να φτιάξω ένα eshop. Έχω επιλέξει την πλατφόρμα που θα είναι, έχω βάλει το λογότυπο, τα στοιχεία μου, το email μου.
Και τι δεν έχω βάλει;
Το πιο σημαντικό: Τα προϊόντα!!
Σταμάτησα για έρευνα!
Την προηγούμενη εβδομάδα…έχασα σχεδόν πέντε ώρες βλέποντας βίντεο για προϊόντα, σχεδιασμό, νέα προγράμματα κλπ. Σχεδόν πέντε ώρες που εάν τις είχα διοχετεύσει στη δημιουργία των προϊόντων θα είχαν ανέβει τουλάχιστον 5! Για να μην μπω 10 και φανώ υπερβολική.
Και το καλύτερο;
Έλεγα στον εαυτό μου ότι ήταν “στρατηγικό”, ότι “μαθαίνω”, οτι “επενδύω στη γνώση” και στον εαυτό μου.
Και κάπου στη τρίτη ώρα συνειδητοποίησα κάτι άβολο:
Αναβλητικότητα. Με ωραία συσκευασία. (αλλά συνέχισα να βλέπω…)
Κάνεις πράγματα που μοιάζουν με δουλειά…αλλά δεν κινούν τίποτα μπροστά.
Είσαι απασχολημένη. Είσαι κουρασμένη. Και έρχεται η Παρασκευή και δεν θυμάσαι καν τι πέτυχες αυτή την εβδομάδα.
Το Πλαίσιο που Με Σταμάτησε από το να Κοροϊδεύω τον Εαυτό Μου
Επειδή το μεγάλο μου ατού είναι η οργάνωση, όταν «χάνω» χρόνο καταλαβαίνω ότι έχω μπει σε κατάσταση αναβλητικότητας και το ξαναπιάνω από την αρχή με ερωτήσεις αυτο-εξερεύνησης.
Μετά βάζω το πλαίσιο που με βοηθάει να μπω ξανά σε λειτουργία και το μοιράζομαι εδώ σε περίπτωση που βρίσκεσαι και εσύ κατά περιόδους σε φάση αναβλητικότητας.
Το Πλαίσιο
✌️ Αδιαπραγμάτευτο
1-3 στόχοι στους οποίους δουλεύω τώρα.
Αυτή την εβδομάδα. Αυτόν τον μήνα.
Αυτοί που όντως μετακινούν τη βελόνα προς τον τελικό στόχο
👉 Επόμενο
Στόχοι που έχουν σημασία αλλά όχι για τώρα.
Τον επόμενο μήνα ή τρίμηνο.
✋ Κάποια στιγμή
Στόχοι γραμμένοι σε ένα χαρτί ή σε ένα word, για να σταματήσουν να βρίσκονται στο μυαλό μου και να ροκανίζουν χρόνο και ενέργεια από την δράση μου.
Η λίστα “Κάποια στιγμή” δεν είναι το νεκροταφείο των ιδεών σου. Είναι το θησαυροφυλάκιό σου. Το να βάζεις μια ιδέα εκεί δεν σημαίνει ότι την παρατάς. Σημαίνει ότι ελευθερώνεις πνευματικό χώρο τώρα.
Όταν το κεφάλι σου δεν προσπαθεί να ισορροπήσει 50 διαφορετικά “πρέπει”, έχεις την καθαρότητα να δώσεις όλη σου την ενέργεια σε αυτό που καίει σήμερα. Της δίνεις χώρο να αναπνεύσει, χωρίς να σε πνίγει με ενοχές.
Κάθε φορά που πηδάς από το ένα project στο άλλο, πληρώνεις “φόρο” συγκέντρωσης, κι εκεί ακριβώς χάνεται η παραγωγικότητα. Με 1 έως 3 στόχους, μένεις στη ροή, μένεις στο τώρα.
Τι σημαίνει όμως ολοκληρωμένος στόχος;
Σημαίνει, ορίζω από την αρχή τι σημαίνει ολοκλήρωση. Δεν λέω “θα δουλέψω το eshop”. Λέω “θα ανέβουν 5 προϊόντα και θα πατήσω publish”. Όταν πια θα έχουν ανέβει προς πώληση, σημαίνει ότι έχει τελειώσει και ο στόχος.
Και κάπως έτσι ξαναμπαίνω σε παραγωγικότητα.
Βάζω μόνο εργασίες που εξυπηρετούν τους στόχους του «αδιαπραγμάτευτο»
Γι’ αυτόν τον λόγο κιόλας, έχω μία καρτολίνα σημειωμένους τους 3 στόχους που δουλεύω άμεσα.
Δεν αντικαταστώ μέχρι να ολοκληρωθούν.
Δεν ανοίγω νέους στόχους μέχρι να ολοκληρωθούν αυτοί οι 3 στόχοι.
Όλα τα άλλα περιμένουν.
Αυτή την περίοδο οι αδιαπραγμάτευτοι στόχοι είναι:
– Να ολοκληρώσω το πακέτο για νέους επιχειρηματίες
– Να ολοκληρώσω και ανεβάσω στο eshop 5 προϊόντα
– Να φτιάξω τον τιμοκατάλογο «προϊόντων & υπηρεσιών» που παρέχω.
Οι “επόμενοι” στόχοι:
– Να φτιάξω προφίλ σε tiktok & youtube
– Nα φτιάξω το ebook για branding
– Επόμενα 5 προϊόντα
Οι “κάποια στιγμή”;
website, συγγραφή βιβλίου, μάθημα branding κλπ. Πολλές, υπέροχες ιδέες αλλά ΟΧΙ για τώρα.
Αυτές οι 5 ώρες που “κάηκαν” σε βίντεο ήταν το ακριβώς αντίθετο της Βαθιάς Εργασίας (Deep Work).
Η δημιουργία απαιτεί απόλυτη βύθιση, όχι παθητική κατανάλωση. Τα βίντεο μου έδιναν την αίσθηση ότι μαθαίνω, αλλά μόνο η δράση με εξελίσσει.
Μου έγινε ξεκάθαρο, ότι τα βίντεο για παραγωγικότητα ή έμπνευση δεν είναι εχθρός. Αλλά δεν χρειάζεται να τα ονοματίζω και ως “δουλειά”. Η δουλειά γίνεται με κλειστά tabs και ανοιχτά τα δικά μου αρχεία που πραγματικά χρειάζονται για να ολοκληρωθεί ο στόχος.
Και κάπως έτσι άνοιξα το canva και άρχισα να δουλεύω…πραγματικά και παραγωγικά!
Αυτό το Πλαίσιο Κάνει Δύο Πράγματα
- Σε αναγκάζει να είσαι ειλικρινής για το τι όντως πρέπει να γίνει τώρα
- Σου δίνει άδεια να αγνοήσεις τα υπόλοιπα χωρίς ενοχές
Και με αυτό το σύστημα επιτρέπεται να βάλω μόνο πράξεις που συνδέονται άμεσα με έναν από τους 3 στόχους.
Αν είσαι παρορμητική, αυτό το πλαίσιο μπορεί να σου φαίνεται άκαμπτο. Αλλά στην πράξη είναι απελευθερωτικό και πάνω απ’ όλα δεν σε αφήνει να λες ψέματα στον εαυτό σου για προτεραιότητες και παραγωγικότητα.
Γιατί στην ουσία ξέρεις ότι δεν χρειάζεσαι περισσότερη έμπνευση.
Χρειάζεσαι μικρότερες δεσμεύσεις.
Ρώτα τον εαυτό σου:
– Υπάρχει κάτι που ετοιμάζω, ερευνώ ή συζητάω εδώ και καιρό;
– Ποια είναι η μικρότερη πράξη που μπορώ να κάνω τις επόμενες 48 ώρες και με πηγαίνει λίγο πιο κοντά σε έναν από τα 3 αδιαπραγμάτευτους στόχους μου;
Κάν’ το σαν πείραμα.
Σαν δοκιμή.
Σαν απόδειξη στον εαυτό σου ότι μπορείς να περάσεις το κατώφλι από το “μιλάω” στο “κάνω”.
Η επιβεβαίωση που ψάχνεις δεν είναι εκεί έξω.
Είναι στην πράξη.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν νοιάζεται τόσο όσο εσύ.
Αν θέλεις να εμβαθύνεις περισσότερο στην επιστήμη της εστίασης και της δράσης, σου προτείνω τρία βιβλία που άλλαξαν τον τρόπο που δουλεύω.
1. Deep Work (Cal Newport): Για να καταλάβεις γιατί η συγκέντρωση είναι η νέα “υπερδύναμη”.
2. Το Ένα Πράγμα (Gary Keller): Για να μάθεις να λες “όχι” σε όλα τα υπόλοιπα.
3. Atomic Habits (James Clear): Για να σταματήσεις να “σχεδιάζεις” και να αρχίσεις να “χτίζεις”.
Comments ()