Αν κάτι μπορούσε να με χαρακτηρίσει από πάντα, θα ήταν η ακατανίκητη ανάγκη μου να εξερευνώ τα πάντα εις βάθος. Οι επιφανειακές απαντήσεις δεν με κάλυπταν, το προφανές δεν μου αρκούσε. Με ωθούσε μια ανεπαίσθητη αίσθηση, εντός μου, να ψάξω για το νόημα. Έψαχνα απαντήσεις και απαντήσεις δεν έβρισκα. Και κάπως έτσι ξεκίνησα να παίζω με τις λέξεις σαν παιδί που κατακτάει τον κόσμο.

Υπήρξα ένα πληγωμένο παιδί, ύστερα μια μοναχική έφηβη και μετέπειτα μια ονειροπόλα και αθεράπευτα ρομαντική κοπέλα που επιδίωκε να σώσει τον κόσμο, φαινομενικά μη γνωρίζοντας καν τον τρόπο. Ο τρόπος όμως, υπήρχε πάντοτε εκεί, σε κάθε λέξη που έπαιρνε δειλά μορφή.

Και έτσι κατέληξα να αμφιταλαντεύομαι επ' άπειρων, μεταξύ του "Ζω για να γράφω ή γράφω για να Ζω;".