Αγαπημένοι μου,
ξέρετε πια πως εγώ δεν γράφω βιβλία.
Εγώ ομολογώ βιβλία.
Και τώρα, λίγο πριν τα μελομακάρονα κάνουν ανταρσία και οι κουραμπιέδες στήσουν κυβέρνηση στο τραπέζι, βγήκε από μέσα μου η Περσεφόνη —
στη γλώσσα που μιλάμε όταν πονάμε και όταν ανθίζουμε:
τα ελληνικά μας.
Ναι, καλά διαβάσατε.
Όχι μεταφράσεις, όχι “βρετανικές ευαισθησίες”,
όχι τίποτα.
Το αρχέτυπο στη γλώσσα που γεννάει αρχέτυπα.
Η δική μας Περσεφόνη.
Η κάθοδος, η ανάδυση, η αλήθεια κι η επιστροφή —
όλα στην καθαρή ελληνική της ψυχής.
Και μιας και οι γιορτές θέλουν θαλπωρή,
σας κάνω κι ένα δώρο:
Για όσο κρατήσει το εορταστικό ξελόγιασμα
η Περσεφόνη είναι σε γιορτινή τιμή.
Μετά… επιστρέφει στα κανονικά της.
Γιατί όπως κάθε θηλυκό με αυτοσεβασμό,
δεν χαρίζεται εσαεί.
Τώρα, θα μου πείτε:
«Άγγελε, γιατί να τη διαβάσω;»
Κι εγώ θα σας πω το εξής, όσο γίνεται κομψά:
Γιατί, αγαπημένοι μου,
όλοι κατεβήκαμε κάποτε στον κάτω κόσμο—
είτε το παραδεχτήκαμε είτε όχι.
Άλλοι για να βρούμε τον εαυτό μας,
άλλοι για να βρούμε δικαιολογία να τον αποφύγουμε.
Και επειδή κανείς δεν πρέπει να περνά τέτοια μονοπάτια
χωρίς έναν μύθο να του κρατάει το χέρι,
η Περσεφόνη είναι εδώ.
Όμορφη, βαθιά, ευθύβολη.
Και σε τιμή που θα την έλεγε κανείς…
σκανδαλωδώς καλοσυνάτη.
Τη βρίσκετε εδώ.
Και τώρα που τελειώνω,
να θυμάστε:
Ο μύθος δεν είναι παραμύθι.
Είναι ο τρόπος της ψυχής να λέει
αυτά που εμείς ντρεπόμαστε να ξεστομίσουμε.
Καλές γιορτές,
και καλές επιστροφές από όποιο σκοτάδι κι αν περνάτε.
Η Περσεφόνη ξέρει τον δρόμο.
Εσείς απλώς ακολουθήστε.
Με αγάπη και λίγη σκανταλιά,
Άγγελος