A Orde do Eco - idioma Galego-

Aquel día o vento non traía só frío: traía unha lembranza que non era de ninguén. Era marzo, e nos montes de Pena Carballeira, preto de onde se esvaece o Miño entre pedras vellas, unha rapaza chamada Brétema escoitou por primeira vez o que o mundo xa esquecera: unha voz sen boca, un eco sen orixe.

Non soubo explicalo. Era como unha canción sen letra, unha dor sen ferida. Estaba soa, como de costume, fuxindo do ruído dos demais. As palabras do instituto, as bromas do móbil, as voces da televisión… todo soáballe igual: baleiro.