O Silencio das Fontes

Idioma Galego

A primeira vez que Brétema soñou coa fonte, non era máis que un rumor.

Estaba sentada sobre unha laxe cuberta de liques, nunha carballeira envolta pola néboa, cando escoitou un son que non era vento nin auga nin voz. Era algo máis fondo, algo que nacía da terra e subía polo aire coma un suspiro que levaba séculos agardando. Espertou cunha palabra nos beizos que non lembraba ter aprendido: Valdemaus.

A súa nova vida como recordante comezaba así: entre sombras e ecos. Xa non era a rapaza que gardaba recordos alleos nun caixón de madeira na casa do seu avó. Agora era a herdeira dunha orde esquecida, e cada día aprendía que a verdade non sempre é clara, nin sequera para quen a busca con sinceridade.

O mapa que estaba a trazar —o das cidades sosegadas, os lugares onde o tempo se detén e a memoria fala— tiña moitas páxinas en branco. E Valdemaus, esa vila que non aparecía en ningún libro