Dziewczyna ze Wschodu

Są pytania, które zadaje się za późno.

Dziewczyna ze Wschodu to fikcja oparta na faktach, pisana z podwójnej odległości — geograficznej i językowej. Autorka od lat mieszka w Andaluzji. Stamtąd, po hiszpańsku, opisała rodzinę rozrzuconą przez wojnę, przesiedlenia i komunizm. Ta wersja jest jej własną adaptacją na polski — powrotem do języka, w którym ta historia się zaczęła.

Bohaterka próbuje zrekonstruować przeszłość swojej rodziny z kawałków wspomnień, przemilczeń i fragmentów opowieści, których nikt nigdy nie chciał dokończyć. Przeszłości rozciągniętej przez pokolenia — od Kresów Wschodnich przez PRL aż po współczesną emigrację. Patrzy na nią z daleka, bo tylko z daleka widać całość.

To opowieść o pamięci, którą trudno odzyskać, zanim znikną ostatni świadkowie. O korzeniach, które zostają, nawet gdy człowiek wyjeżdża i buduje życie w innym języku. O dziedzictwie, które nosi się w sobie, nie wiedząc skąd pochodzi — w gestach, nawykach, w tym, czego się nie wyrzuca i o co się nie prosi.